|
|
 |
|
 |
| |
|
Wpisał: Admin TS
|
 W roku ogłoszonym przez Sejm RP – Rokiem Stanisława Wyspiańskiego – 28 listopada 2007r. – dokładnie w dniu 100 rocznicy śmierci wybitnego polskiego poety, twórcy dramatów, malarza i artysty teatru, autora „Wesela” – w auli szkoły odbyła się premiera spektaklu pt. „Kaz tys ta Polska...?”
– zagranego przez uczniów, przygotowanego przez grupę ludzi z pasją: nauczycieli, uczniów, pracowników szkoły, którym udało się stworzyć profesjonalne multimedialne widowisko, przyjęte przez szkolną widownię z dużym zainteresowaniem i aplauzem. W auli przedstawiono także prezentację uczniowską poświęconą „czwartemu wieszczowi” i jego dziełu oraz zorganizowano wystawę obrazującą życie i wieloaspektową twórczość „Leonarda da Vinci współczesności” – bo tak nazwano Stanisława Wyspiańskiego – osobowość iście renesansową, „wszechstronnego artystę, który był jednym z największych synów umęczonej Ojczyzny[...] i który zdobył się na głos <<z tego pokolenia>>: wołał o wyzwolenie z pod obcej przemocy, nie tylko materialnej, ale i duchowej...” (jak czytamy w nekrologu z 28 XI 1907r.).
„Targany wątpliwościami wieku, nie przestał nigdy wierzyć w duchowy cel życia, w nieśmiertelność, bo w śmierci widział tylko drogę do nowego, wyższego bytu, ku któremu Naród wieść pragnął...” ( z nekrologu).
Scenariusz spektaklu opiera się na fragmentach „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego – w układzie własnym, wybranych sekwencjach z filmu „Wesele” Andrzeja Wajdy oraz na tekstach poetyckich nagranych przez wybitnych aktorów polskich : fr. poematu „Myśląc Ojczyzna” K. Wojtyły recytują: G.Holoubek i A. Żmijewski, a „Moją piosnkę” C.K.Norwid śpiewa chór U.Śl. w Cieszynie (nagranie płytowe). Efekty dźwiękowe – bicie serca, dźwięk wiatru i rogu oraz fr. tekstu Balińskiego „Niebo Szekspira” wykorzystano również z nagrań CD. Scenografię zainspirował tekst K. Wierzyńskiego: „Ojczyzna chochołów” (stąd na scenie wiele symbolicznych chochołów ze słomy w ogrodzie obok wiejskiego dworku bronowickiego z obrazami Matejki na ścianach /reprodukcja xero/ oraz ogromna kukła głównego Chochoła z „Wesela”).
Pomysł łączenia i przeplatania sekwencji scenicznych (granych przez aktorów) z filmowymi i swoistego dialogu tych dwóch form przekazu, niekiedy celowego dublowania scen z akcentem na inne szczegóły – okazał się trafny i w odbiorze ciekawy, spójny. Udało się stworzyć odpowiedni klimat do odbioru treści symbolicznych.
Tekst Wyspiańskiego ma charakter ponadczasowy; odniesienia do sumienia i odpowiedzialności za indywidualny i zbiorowy los – są uniwersalne i zawsze aktualne (jest to swoiste „powołanie narodu na sąd sumień!” – określenie Łempickiej).
Sceny pantomimiczne wzmocnione grą świateł, żywą muzyką skrzypiec i strojami aktorów działają na widza mocniej, dobitniej.
A sens całego przedsięwzięcia? Nie tylko zaliczenie kolejnej ważnej, narodowej rocznicy! Ale przede wszystkim odwołanie się do najgłębszych pokładów wrażliwości etycznej człowieka – do sumienia, próba obudzenia serca i uświadomienia potrzeby reagowania sercem na to, co ważne, święte i warte zaangażowania całego człowieka (nie tylko intelektu). A takim tematem jest na pewno: zakorzenienie człowieka w tradycji, polskości, w tym, co narodowe, własne; poczucie tożsamości w europejskiej wspólnocie narodów. Nie można być tylko „pawiem narodów i papugą”, bo w konsekwencji takiej postawy łatwo stać się „niewolnicą cudzą”. To już przerabialiśmy w historii (mówi o tym m.in. J.Słowacki i inni). Przynależność do określonego narodu nie jest tylko formalne. I nie chodzi tu o jakieś nacjonalistyczne czy ksenofobiczne zapędy, ale o coś bardzo fundamentalnego. Język, kultura, tradycja, historia, sztuka, ludzie, dobre dziedzictwo – to skarb, który nosimy w sobie. (Złe dziedzictwo, niestety, też!). Nieprzypadkowo Ojczyznę w literaturze nazywano niejednokrotnie Matką. Chodzi więc o związek najgłębszy, choć często niedostrzegalny, o którym mówi serce (jeżeli jest żywe!)... .
A więc: Kaz tys ta Polska?... No oczywiście, po odzyskaniu niepodległości – w granicach terytorialnych państw. Ale jeszcze bardziej w sercach Polaków rozsianych po całej Europie i świecie; tak jak to trafnie wyraża nasz hymn narodowy napisany w czasach niewoli.
Obyśmy Ją (Ojczyznę!) tylko chcieli kochać jak matkę. A matka nie zawsze jest (i musi być) bogata... kocha się ją dlatego, że jest matką. Bogactwo zresztą nie ma mocy zaspokoić głodu duchowego, wewnętrznej pustki.
W finałowych sekwencjach scenicznych ogród chochołów zamienił się w ogród róż, które rozkwitły po zimowym śnie, bo przecież:
„Nie przeziębi najgorszy mróz,
jeśli kto ma zapach róż.
Owiną go w słomę zbóż,
a na wiosnę go odwiążą
i sam odkwitnie!” (słowa Racheli z „Wesela”)
Kto ma „zapach róż” we wnętrzu, czyli widzi najlepiej – bo sercem! – ten wie, o czym mowa.
A oto autorzy i realizatorzy pomysłu:
Postacie (aktorzy na scenie)
· Panna Młoda – Monika Weryńska – kl.IIIg
· Pan Młody – Rafał Bura – kl.IIIf
· Poeta – Jonasz Smotryk – kl.IIIf
· Rachel – Urszula Wydra – kl.IIIj
· Isia – Martyna Kołacka – kl. IIIg
· Chochoł – Marek Grabiniok – kl.IIIa
· Jasiek – Roger Gołombek – kl.IIId
· Dziennikarz – Wojciech Szaj – kl.IIId
· Stańczyk – Łukasz Zaczek – kl.IIe
· Chochoły – Ula Wydra, Martyna Kołacka, Marcin Styczyński, Grzegorz Czech, Beata Kulińska
· Skrzypce – Beata Student – kl.IIIc
Operatorzy dźwięku i wizji: Marcin Rajwa IIc, Grzegorz Keler IIId
Operatorzy świateł: Daniel Żaczek IIc, Jaromir Ziółkowski IIId
Scenografowie – przygotowanie chochołów ze słomy, strojów, chochlich czapek, rekwizytów...
Magda Szymaniec Ie
Maja Łangowska Ie
Maria Ogierman Ie
Martyna Rek Ie
Magda Wowra IIIf
Angelika Milimąka IIIb
Przygotowanie prezentacji multimedialnych: uczniowie kl. Ie
Pokaz: Michalina Dudek, Agnieszka Czyż
Nauczyciele i pracownicy szkoły:
Ewa Biela, Renata Szymanek – scenografia, wystawa, prezentacje
Jan Grzyb – wykonanie rekwizytów i konstrukcji scenicznych
Albert Świerkot - studyjne przygotowanie nagrań CD i DVD do potrzeb spektaklu - opracowanie kodu świateł wg scenariusza
Władysława Bańczyk
- reżyseria
- opracowanie całościowej wizji scenicznej spektaklu,
- dobór i układ tekstów i nagrań CD i DVD
- układ myślowy scenariusza
- przygotowanie aktorów
Żegnając się " Kto ma „zapach róż” we wnętrzu, ... -
pozdrawiam społeczność internetową
Władysława Bańczyk
|
|
|
 |
|
 |
|
